Klasa II

Lekcja 1

Magiczne zwierzę a istota magiczna

Próby zdefiniowania "zwierzęcia" od wieków wywoływały gorące dyskusje. Chociaż może to zaskoczyć niektórych początkujących magizoologów, problem łatwo będzie zrozumieć, jeśli dla przykładu przyjrzymy się trzem gatunkom magicznych stworzeń.

• Wilkołaki (ang. warewolfs) przez większość swego życia są ludźmi (obojętne: czarodziejami/mugolami). Jednak raz w miesiącu zamieniają się w dzikie, czworonożne bestie o mordeczych skłonnościach, pozbawione ludzkiego sumienia.
• Zwyczaje centaurów nie przypominają ludzkich. Centaury żyją w dzikich rejonach, nie noszą ubrań, wolą żyć z dala od czarodziejów i mugoli, choć są równie (a w niektórych dziedzinach o wiele bardziej) inteligentne.
• Trolle mają humanoidalny wygląd, poruszają się w pozycji wyprostowanej, potrafią się nauczyć kilku prostych słów, a mimo to są głupsze od najbardziej tępego jednorożca i nie posiadają żadnych magicznych mocy, prócz zdumiewającej i nienaturalnej siły fizycznej. 

 Zadajmy sobie teraz pytanie: "Które z tych stworzeń są istotami - czyli stworzeniami zasługującymi na prawo udziału w kierowaniu czarodziejskim światem - a które są zwierzętami?

Pierwsze próby ustalenia, które magiczne stworzenia powinny być określane mianem "zwierząt", można określić jako bardzo prymitywne.

W XIV wieku Burdock Muldoon, ówczesny przewodniczący Rady Magów, postanowił, że:

"Każdy członek magicznego społeczeństwa, który chodzi na dwóch nogach, otrzyma status istoty, podczas gdy reszta pozostanie zwierzętami".

W duchu przyjaźni wezwał wszystkie istoty na spotkanie na szczycie, w celu omówienia nowych praw czarodziejskiego świata, i z przerażeniem stwierdził, że się przeliczył. Sala spotkań zapelniła się goblinami, które przyprowadziły ze sobą tyle dwuongich stworzeń, ile udało im się znaleźć. Jak wiadomo teraz, samo posiadanie dwóch nóg nie gwarantuje, że magiczne stworzenie zechce albo też potrafi zainteresować się sprawami rządzenia czarodziejskim światem.

Następczyni Muldoona, pani Elfrida Clagg, starała się stworzyć nową definicję "istot", w nadziei, że w ten sposób uda się nawiązać bliższe stosunki z innymi magicznymi stworzeniami. Ogłosiła, że:

"Istotami są wszystkie stworzenia, które mówią ludzkim językiem".

Jednak i tym razem pojawiły się problemy. Trolle, których gobliny nauczyły kilku prostych zdań, zaczęły demolować salę obrad tak jak uprzednio w wypadku pana Muldoona. Wozaki urządziły sobie wyścigi między nogami od krzeseł, na których siedzieli członkowie Rady, raniąc przy tym tyle łydek, ile się tylko dało.

Dopiero w 1811 roku ustalono podział, który zadowolił większość magicznej społeczności.

Grogan Kikut, nowo mianowany minister magii, zdecydował, że:

"Istotą jest każde stworzenie obdarzone inteligencją wystarczającą do zrozumienia spraw magicznej społeczności i do współodpowiedzialności przy ustalaniu tych praw".

Oczywiście nie rozwiązało to wszystkich problemów i nie wyjasniło wszystkich wątpliwości. Każdy z nas słyszał o ekstermistach, którzy agitują, aby mugoli zaliczyć do "zwierząt".

Aż na usta ciśnie się pytanie: Dlaczego tych wszystkich magicznych stworzeń nie zauważają mugole?

Źródło: http://onmsbladex.ubf.pl/viewpage.php?page_id=1

Lekcja 2

Magiczne stworzenia w ukryciu

Międzynarodowa Konfederacja Czarodziejów zmuszona była wielokrotnie karać grzywnami niektóre narody za łamanie Klauzuli 73.

Najczęściej karane są Tybet i Szkocja.

Mugole tak często widywali yeti, że Międzynarodowa Konfederacja Czarodziejów uznała za konieczne umieszczenie w Tybecie na stałe Międzynarodowych Sił Ochrony.

W Loch Ness zaś największa kelpia na świecie wciąż pozostaje na wolności i wygląda na to, że bardzo lubi przyciągać uwagę ludzi. Jeśli nie liczyć tych niepowodzeń, możemy śmiało stwierdzić, że udało na się odwalić kawał dobrej roboty. Nie ma wątpliwości, że przytłaczająca większość żyjących dziś mugoli nie wierzy w fantastyczne zwierzęta, których tak się lękali ich przodkowie. Nawet ci mugole, którzy zauważają odchody kudłonia albo ślady toksyczka – byłoby głupotą stwierdzić, że da się ukryć wszelkie ślady tych stworzeń – zadowalają się choćby najbardziej naciąganym niemagicznym wyjaśnieniem. Jeśli jakiś mugol jest na tyle nierozsądny, aby zwierzyć się innemu, że widział hipogryfa odlatującego na północ, zostaje zazwyczaj uznany za pijanego albo stukniętego. Chociaż może nam się to wydać niesprawiedliwe, mimo wszystko lepiej mieć opinię pijaka lub głupka, niż zostać spalonym na stosie albo utopionym w pobliskim stawie. Jak więc wspólnota czarodziejów ukrywa fantastyczne zwierzęta? Na szczęście niektóre gatunki dają sobie świetnie radę same.

1. Stworzenia takie jak tebo, demimozy i nieśmiałki mają bardzo dobre sposoby kamuflażu, tak, więc Ministerstwo Magii nie musi się nimi zajmować.
2. Są też zwierzęta, które z powodu swojej mądrości bądź nieśmiałości za wszelką cenę unikają kontaktów z mugolami: na przykład jednorożce, lunaballe i centaury.
3. Inne stworzenia zamieszkują tereny niedostępne dla mugoli – mam na myśli akromantulę, która mieszka głęboko w niezbadanych lasach Borneo, czy feniksa, gnieżdżącego się na szczytach gór niedostępnych bez użycia magii.

4. Poza tym istnieją magiczne zwierzęta (jest ich zresztą najwięcej), zbyt małe, szybkie lub biegłe w podszywaniu się pod zwykłe zwierzęta, aby zwrócić uwagę mugoli – do tej kategorii należą chorbotki, żądlibąki i psidwaki.

Pozostaje jednak wiele magicznych zwierząt, które czy to z rozmysłem, czy też mimowolnie, dają się zobaczyć nawet mugolom, i to właśnie one zapewniają sporo pracy Urzędowi Kontroli nad Magicznymi Stworzeniami. Ten departament, drugi co do wielkości w Ministerstwie Magii, zajmuje się na wielorakie sposoby licznymi potrzebami różnych gatunków.

Sposoby ukrywania i ochrony magicznych stworzeń:

• Tworzenie bezpiecznych siedlisk
• Regulacje dotyczące sprzedaży i rozmnażania
• Zaklęcia zwodzące
• Zaklęcia modyfikujące pamięć
• Działania Biura Dezinformacji
• Liczne posiedzenia Konfederacji Czarodziejów (np. z 1692r. dotycząca ukrycia zwierząt; 1709r. - konfederacja, na której zabroniono hodowli smoków i gdzie ustalono, że ich będą od teraz należały do Towarów Niewymienialnych Klasy A)
• Wprowadzenie Klauzuli 73 do Międzynarodowego Kodeksu Tajności Czarodziejów (rok 1750):
  
  Wszystkie czarodziejskie rady ustawodawcze są odpowiedzialne za ukrywanie magicznych zwierząt, istot i duchów w granicach swego terytorium, a także za sprawowanie nad nimi opieki i kontroli. Jeśli którekolwiek z tych stworzeń wyrządzi krzywdę komukolwiek ze społeczności mugoli albo zwróci na siebie ich uwagę, czarodziejskie ciało ustawodawcze danego państwa zostanie pociągnięte do odpowiedzialności przez Międzynarodową Konfederację Czarodziejów.

Źródło: http://onmsbladex.ubf.pl/viewpage.php?page_id=2

Lekcja 3

Kappa i Hipokampus - stworzenia wodne

1.      Kappa jest japońskim demonem wodnym o klasyfikacji XXXX.

Zamieszkuje płytkie stawy i rzeki. Często porównuje się ją do małpy, która zamiast futra ma rybie łuski, a na czubku głowy lejek pełen wody. Kappa żywi się ludzką krwią, ale można ją powstrzymać przed atakiem. Są na to dwa sposoby:

·         Sposób na bezpieczne ominięcie - wziąć ogórek i wyryć na nim swoje imię (imię niedoszłej ofiary), a następnie rzucić jej warzywo pod nogi. Kappa bardziej od zjadania ludzi - lubi jeść ogórki. Gdy rzucimy jej ogórek kappa stanie się życzliwa dla osoby, której imię wyryte jest na warzywie.

• Sposób na unicestwienie kappy - ukłonić się przed stworzeniem. Kappy są bardzo honorowe i również się odkłonią. Wtedy woda w lejku na czubku ich głowy wyleje się i stracą całą moc.

2.      Hipokampus (ang. Hippocampus) stworzenie będące skrzyżowaniami koni i olbrzymich ryb. Jego klasyfikacja to XXX.

Pochodzące z Grecji. Chociaż gatunek ten zazwyczaj jest spotykany w Morzu Śródziemnym, w 1949 roku został schwytany przez trytony przepiękny niebieski deresz (mugolski koń o sierści karej, gniadej lub kasztanowatej z domieszką włosów białych). Potem został przez nie udomowiony, działo się to u wybrzeży Szkocji. Hipokampusy składają duże jaja o półprzeźroczystej skorupce, można przez nie jeszcze zobaczyć kijanki.

Nazwa tego konia morskiego pochodzi od greckiego słowa "koń" (hippos) i łacińskiego poetyckiego określenia powierzchni morza (campus). Nazywa się go również hydryppus (hydro to po grecku "woda"). Rydwan greckiego boga morza, Posejdona, ciągną hipokampusy.

Lekcja 4

Tryton i Ramora - stworzenia wodne

1.      Trytony (ang. Merman) nazywane są również syrenami, nereidami lub wodnikami. Ich klasyfikacja to XXXX.

Podobnie jak centaury odmówiły statusu istot, woląc pozostać zwierzętami. Ich zwyczaje są równie mało znane co zwyczaje centaurów. Posługują się dziwnym językiem, który w wodzie brzmi jak ludzka mowa, natomiast na powierzchni jest to nieprzyjemny skrzekot. Czarodzieje którzy poznali język trytonów (jednym z nich był Albus Dumbledore), mówią o dobrze zorganizowanych społecznościach różnej wielkości oraz o zaawansowanych konstrukcyjnie siedzibach w których mieszkają. Mają żółtą łuskowatą skórę, a zamias nóg płetwę. Wygląd ich jest podobnie różnicowany jak u ludzi. Jedna z grup trytonek zamieszkuje dno jeziora w Hogwarcie.

2.      Ramora srebrne ryby, żyjące w Oceanie Indyjskim.  Ich klasyfikacja to XX.

Posiadają silne magiczne moce, potrafią zakotwiczać statki i są opiekunkami żeglarzy. Wysoko cenione są przez Międzynarodową Konfederację Czarodziejów, ustanowiono dla ich bezpieczeństwa wiele praw.

Lekcja 5

Feniks i Trzminorek – stworzenia latające

1.      Feniks (ang. Phoenix)  piękny, szkarłatny ptak o wielkości łabędzia. Jego klasyfikacja to XXXX

Feniksy mają złote ogony, szpony i dzioby. Zamieszkują szczyty gór i spotykane są w Egipcie, Indiach i Chinach. Feniksy są nieśmiertelne, gdyż kiedy się zestarzeją, giną w wytworzonych przez siebie płomieniach, a potem się z nich odradzają jako pisklęta. Są łagodnymi, roślinożernymi stworzeniami. Żywią się wyłącznie ziołami, posiadają też zdolność teleportacji. Magiczna pieśń feniksa, wzmacnia odwagę tych o czystym sercu, i sprawia, że do serc osób złych wkrada się strach. Łzy feniksa mają bardzo silne właściwości lecznicze. Feniksy są bardzo silne, mogą przenosić wielkie ciężary.

2.      Trzminorki (ang. Glumbumble) to szare, włochate owady latające, które wytwarzają syrop wywołujący melancholię. Ich klasyfikacja to XXX

Używane jako antidotum na histerię spowodowaną zjedzeniem liści rapuśtnika. Gnieżdzą się w ciemnych i zacisznych miejscach. Żywią się głównie pokrzywami.

Lekcja 6

Świergotnik i Memrotek – stworzenia latające

1.      Świergotniki (ang. Fwooper) to afrykańskie ptaki o wyjątkowo jaskrawym upierzeniu; spotyka się pomarańczowe, różowe, żółte oraz cytrynowozielone. Ich klasyfikacja to XXX

Ptaki te są od dawna dostarczycielami luksusowych piór. Składają przepiękne, nakrapiane jajka. Ich śpiew, z początku miły dla ucha – po pewnym czasie sprawia, że słuchający zaczyna świrować. Z tego też powodu, na sprzedawane świergotniki rzuca się zaklęcie uciszające i należy je co miesiąc odnawiać. Na ich posiadanie potrzebna jest licencja, bo wymagają specjalnej opieki.

2.      Memortek (ang. Jobberknol) to malutki, niebieski, cętkowany ptaszek, zamieszkujący północną Europę oraz Amerykę. Jego klasyfikacja to XX

Żywi się małymi owadami, jego szczególną cechą jest to, że przez całe swoje życie jest niemy, a tuż przed śmiercią wydaje wszystkie głosy, które za życia usłyszał w odwrotnej kolejności. Jego piórka wchodzą w skład veritaserum i eliksirów wspomagających pamięć.

Lekcja 7

Jednorożec i Lunaballa – stworzenia lądowe

1.      Jednorożece (ang. Unicorn) pewnego rodzaju konie obdarzone jednym pięknym rogiem. Ich klasyfikacja to XXXX.

Młody jednorożec ma złotą maść, która wraz z dorastaniem stworzenia przybiera śnieżnobiałą barwę. Jednorożce mają silne właściwość magiczne, np. krew jednorożca pomagała utrzymywać się przy życiu samemu Lordowi Voldemortowi, który starał się o zdobycie Kamienia Filozoficznego. Harry, Ron, Hermiona i Draco z jednorożcem po raz pierwszy spotkali się podczas wizyty w Zakazanym Lesie, w ramach szlabanu. Jednorożec jest stworzeniem, które chętniej odda się opiece czarodziejom płci żeńskiej. Zabicie jednorożca to straszna zbrodnia. Gdy się go zabije, wiedzie się pół-życie. Jest on symbolem niewinności i czystości.

2.      Lunaballa (ang. Mooncalf) jest to niezwykle nieśmiałe stworzenie, opuszcza swe nory tylko podczas pełni księżyca. Jego klasyfikacja to XX

Ma gładkie, bladoszare ciało, wyłupiaste okrągłe oczy na czubku głowy i cztery nogi o wielkich płaskich stopach. Podczas pełni lunaballe wykonują tylnymi nogami skomplikowane tańce. Podejrzewa się, że to jest to rodzaj zalotów. Obserwowanie ich tańca w pełni jest badzo fascynującym przeżyciem, oraz bardzo opłacalnym, gdyż jeśli zbierze się ich srebrzyste odchody i rozsypie na grządkach jak nawóz, to rośliny urosną szybko i będą mocne. Spotykane są na całym świecie.

Lekcja 8

Kudłoń i Buchorożec – stworzeni lądowe

1.      Kudłonie (ang. Porlock) to tworzenia będące strażnikami koni. Ich klasyfikacja to XX

Spotykane są w Anglii oraz na południu Irlandii. Kudłate, o porośniętych długimi zmierzwionymi czuprynami głowami oraz dużymi nosami. Są parzystokopytne i poruszają się na dwóch nogach. Mają krótkie ramiona zakończone dłońmi o czterech grubych palcach. Dorosły osobnik osiąga dwie stopy wzrostu. Są nieśmiałe, zajmują się tylko i wyłącznie pilnowaniem koni. Można go często znaleźć w stajni zawiniętego w słomie, albo ukrywające się pośród stada, którego strzeże. Nie ufa ludziom, w związku z czym zawsze się przed nimi chowa. Są roślinożerne.

2.      Buchorożec (ang. Erumpent) Duże, szare stworzenie afrykańskie, obdarzone olbrzymią siłą. Ich klasyfikacja to XXXX.

Osiągają ciężar jednej tony i z daleka można je pomylić z nosorożcami. Mają grubą skórę, która odbija większość czarów i uroków, duży ostry róg na nosie i długi ogon, z wyglądu przypominający linę. Rodzą na raz tylko jedno młode. Buchorożce nie atakują, jeśli nie są nachalnie prowokowane, ale gdy zaczną szarżować, rezultaty bywają straszne. Róg buchorożca może przeciąć wszystko, od skóry po metal, i zawiera śmiertelnie niebezpieczny płyn, który wstrzyknięty w cokolwiek powoduje, że to coś wybucha. Populacja buchorożców nie jest duża, ponieważ podczas sezonu godowego walczące samce doprowadzają się wzajemnie do eksplozji. Buchorożce są traktowane przez afrykańskich czarodziejów z niezwykłą ostrożnością. Ich rogi, ogony i wybuchowy jad są wykorzystywane do sporządzania eliksirów.

W 7. części róg buchorożca powoduje wybuch w domu Ksenofiliusa Loovegooda.

Lekcja 9

Wampir i Wilkołak – stworzenia humanoidalne

1.      Wampiry (ang. Vampire) są to ludzie przemieniający się w wampira. Ich klasyfikacja jest nieznana, ponieważ wszystko zależy od jednostki.

Podobnie jak wilkołaki lubią mieszkać w swoich własnych krainach. Wampiry gryzą małe zwierzęta lub ludzi, którzy rzeczywiście sobie na to zasłużyli. Można zostać wampirem przez ukąszenie lub się nim urodzić. Lestaci czyli ci, których ukąszono w każdą noc wychodzą i kąsają mnóstwo ludzi. Lestaci są o wiele bardziej brutalni. Słabsi ukąszeni umierają, a mocni stają się wampirami. Przemiana może trwać latami. Główną zamianą w wyglądzie są kły. Mają też inne oczy. Ich wrodzone talenty to posługiwanie się mieczem i przemiany w zwierzęta. Najczęściej są to ptaki. Przeciętnie wampiry żyją 120 lat. Znane wampiry to:

·         Wampir Sanqiuni

·         Rufus Scrimgeour (według niektórych źródeł)

2.      Wilkołaki (ang. Werewolf) to ludzie zmieniający się w wilka, a w zasadzie stworzenie bardzo do niego podobne.

Wilkołaka od wilka odróżnia kilka cech, takich jak dłuższy pysk i gęstsza sierść. Po przemianie nie są w stanie się kontrolować.

Wilkołakiem staje się, po ugryzieniu innego wilkołaka, jednak wilkołactwo niekoniecznie musi przenosić się na dzieci wilkołaków. Nie wynaleziono, niestety, do tej pory żadnego lekarstwa powstrzymującego przemiany, choć ostatnie odkrycia w dziedzinie eliksirów zmniejszyły jej najgorsze objawy. Wywar tojadowy pomaga tylko, żeby po przemianie mieć "czysty umysł", żeby nikogo nie zaatakować. Przemiana w wilkołaka następuje przy pełni księżyca. Najczęściej normalny, zdrowy na umyśle czarodziej lub mugol zmienia się w krwiożerczą bestię. Jest to jedno z nielicznych stworzeń, które ciągnie do ludzi, bowiem jest to ich ulubiona zdobycz.

Wiadomo, że wilkołakami byli Remus Lupin i Fenrir Greyback. Bill Weasley został ugryziony przez wilkołaka, ale ten nie był przemieniony, więc Bill nabrał tylko pewnych wilczych cech, m.in. polubił krwiste steki.