Klasa III

Lekcja 1

Bogin

1.      Bogin (ang. Boggart) Bogin to widmo, które potrafi przybierać każdą postać, jaką w danym momencie uważa za najbardziej przerażającą dla otoczenia. To stworzenie nie ma klasyfikacji, ponieważ nie wiadomo jak silnie strach oddziałuje na poszczególne osoby.

Lubi ciemne, zamknięte przestrzenie; zaklęcie, którym obezwładniamy bogina jest bardzo proste, ale wymaga pewnej siły wyobraźni, gdyż tym, co go wykańcza jest śmiech. Wystarczy podnieść różdżkę, wypowiedzieć zaklęcie (Riddikulus) i w wyobraźni zamienić to, czego się tak bardzo boimy na coś bardzo śmiesznego; jest znany w północnoangielskim folklorze jako zmieniający kształty duch, który normalnie niewidzialny, może się zmaterializować jako człowiek, zwierzę, szkielet, a nawet demon. Większość boginów uwielbia straszyć ludzi. Bogin jest, rzec by nawet można, złym bratem bliźniakiem skrzata.

Lekcja 2

Akromantula i  Śmierciotula

1.      Akromantula (ang. Acromantula) to gigantyczny ośmiooki pająk, porośnięty grubymi czarnymi włosami, o rozstawie nóg sięgającym do 15 stóp. Jego klasyfikacja to XXXXX

Akromantula posiada szczypce, które wydają charakterystyczny klekot podczas mówienia lub gdy jest zdenerwowany, oraz bardzo silny jad, trudny do zdobycia, w szczególności od żywych osobników, warty do 100 galeonów za pół litra. Śmiertelnym wrogiem akromantuli, jak i wszystkich innych pająków, są bazyliszki.

Akromantule posiadają zdolność mowy, jednak są bardzo niebezpieczne i nie da się ich oswoić. Są mięsożerne i gotowe atakować ludzi. Pochodzą z dżungli Borneo, a ich jaja należą do towarów niewymienialnych klasy A (oznacza to bardzo wysokie kary za ich import lub sprzedaż). Podczas swojego pobytu w szkole, Hagrid wszedł w posiadanie jaja akromantuli. Pająk ten hodowany przez Hagrida, uciekł do Zakazanego Lasu, po tym jak próbowano go złapać jako potwora z Komnaty Tajemnic.

W VII. tomie akromatule zostały wykorzystane przez śmierciożerców w ataku na Hogwart. Są 2 na liście najbardziej niebezpiecznych zwierząt świata

2.    
  Śmierciotula jest na szczęście rzadko spotykanym stworzeniem, występującym jedynie w tropikalnym klimacie. Jej klasyfikacja to XXXXX

Przypomina czarną pelerynę grubości około pół cala (jest grubsza, jeśli ostatnio zabiła i spożyła ofiarę), która w nocy sunie po ziemi. Pierwsza wzmianka o śmierciotuli została zapisana przez czarodzieja Flaviusa Belby, który miał szczęście przeżyć atak tego złowrogiego stworzenia w 1782 roku, kiedy spędzał wakacje w Papui-Nowej Gwinei.

Można ją pokonać jedynie zaklęciem patronusa. Ponieważ jednak śmierciotula zazwyczaj atakuje śpiących, jej ofiary rzadko mają możliwość użyć skutecznego zaklęcia. Kiedy ofiara zostanie uduszona, śmierciotula spożywa ją na miejscu, w jej własnym łóżku. Później opuszcza dom trochę grubsza niż przed posiłkiem, nie pozostawiając po sobie ani po ofierze żadnego śladu.

Nie da się ustalić liczby ofiar śmierciotuli, ponieważ nie zostawia żadnych śladów swojej bytności. Dużo łatwiej policzyć czarodziejów, którzy, dla swoich własnych niegodziwych zamiarów, udawali, że padli ofiarą śmierciotuli. Ostatni taki przypadek miał miejsce w 1973 roku, kiedy czarodziej Janus Thickey zniknął, pozostawiając na nocnym stoliku pośpiesznie skreśloną wiadomość o treści: "Och dopadła mnie śmierciotula duszę się". Ponieważ łóżko było puste i nie poplamione krwią, dzieci i żona Janusa były przekonane, że został pożarty przez śmierciotulę. Rodzina pogrążyła się w żałobie, która została brutalnie przerwana, kiedy Janusa odnaleziono o pięć mil drogi od domu z właścicielką Zielonego Smoka.

 

Lekcja 3

Smoki

NAZWA SMOKA	POŻYWIENIE	WYGLĄD	WYSTĘPOWANIE	DODATKOWE INFORMACJE
Norweski Kolczasty	Ssaki lądowe i wodne	Czarne łuski, kolce wzdłuż grzbietu, żółte oczy	Norwegia	Młode wcześnie zioną ogniem. Kolce wzdłuż grzbietu. Nieliczny z powodu walki między sobą.
Krótkopyski Szwedzki	Ludzie, jelenie i owce	Srebno-niebieskie łuski, krótki pysk	Szwecja, dziki odludne tereny	Jego łuski są cenne bo robi się z nich pancerze ochronne. Zionie niebieski, wyjątkowo silnym ogniem.
Rogogon Węgierski	Kozy, owce, ludzie	Czarne łuski, brązowe rogi, żółte oczy, kolce na ogonie	Węgry	Jaja w kolorze cementu. Zionie ogniem na niesamowite odległości (50 stóp)
Spiżobrzuch Ukraiński	Kozy, owce, ludzie	Szare łuski, czerwone oczy, ostre szpony	Ukraina	Największe smoki świata. (do 6 ton). Stała obserwacja czarodziejów-specjalistów. Przypadek porwania łodzi z Morza.
Ogniomiot Chiński	Świnie, owce, ludzie	Szkarłatne łuski, wokół pyska otoczkę ze złotych kolców, wypukłe oczy	Chiny	Tolerancyjny wobec innych smoków. Cętkowane jaja – ich skorupki są ważne dla tamtejszych magów. Jego płomienie wyglądają jak grzyb.
Długoróg Rumuński	brak danych	Ciemnozielone łuski, długi, złoty róg	Rumunia	Podane rozrodowi spowodowane spadkiem populacji ze względu na polowania (Cenne rogi – towar klasy B) Sproszkowany róg jest cennym składnikiem eliksirów
Zielony Pospolity Walijski	Owce	Zielone łuski	Walia – wysokie partie gór	Jeden z najłagodniejszych smoków. Melodyjny ryk. Jaja brązowe cętkowane. Unika ludzi.
Czarny Hebrydzki	Małe zwierzęta, psy, bydło	Fioletowe oczy, ostry ogon w kształcie grotu strzały, ostre wypuski kostne wzdłuż grzbietu i szerokie ciemne łuski, skrzydła wyglądem przypominają skrzydła nietoperza	Wielka Brytania	Wymaga wielkiego terytorium. Pod opieką McFusty’ch.
Żmijoząb Peruwiański	Krowy, kozy, ludzie	Piętnaście stóp długości, gładką łuskę koloru miedzi, z czarnym pasem na grzbiecie	Peru	Najmniejszy ze smoków a jednocześnie najszybszy. MKC zmuszona była do ograniczenia jego populacji z powodu ataków na ludzi.
Opalooki Antypodzki	Owce, kangury	Najpiękniejszy smok, perliste łuski i lśniące kolorowe oczy bez źrenic. Średniej wielkości.	Australia, Nowa Zelandia (doliny)	Jaja są bladoszare (Mugole mylą je ze skamielinami). Gdy brak pożywienia na ich terenie (NZ) latają do Australii. Nie zabijają gdy nie są głodne.

Źródło: http://onmsbladex.ubf.pl/viewpage.php?page_id=22

1.      Chiński Ogniomiot (ang. Chinese Fireball)  pochodzi z Chin. Pokryty jest gładką i czerwoną łuską. Jego pysk otaczają złote rogi. Jest duży i lubi wilgoć. Składa purpurowe jaja w złote cętki, będące cennym składnikiem w chińskiej magii. Kiedy się denerwuje, z nozdrzy buch mu ogień w kształcie grzyba, stąd jego nazwa. Ten gatunek smoka jest agresywny, a zarazem tolerancyjny, choć tylko dla smoków, z którymi zdarza mu się dzielić terytorium; żywi się większością ssaków, jego przysmakiem są świnie i ludzie.

2.      Czarny Hebrydzki (ang. Hebridean Black)  pochodzi z Hebryd należących do Wielkiej Brytanii. Jest bardziej agresywny od swojego walijskiego podopiecznego. Wymaga ogromnego terytorium (przynajmniej sto mil kwadratowych na jednego osobnika). Osiąga do trzydziestu stóp długości, ma szorstkie łuski, błyszczące fioletowe oczy, a wzdłuż grzbietu rząd małych ostrych jak brzytwa wyrostków kostnych. Ogon smoka hebrydzkiego zakończony jest szpikulcem, w kształcie grotu strzały, a skrzydła przypominają skrzydła ogromnego, wręcz gigantycznego nietoperza. Żywi się głównie drobną zwierzyną ale zdarza się mu porywać spore psy, a nawet bydło. Jego nazwa została wspomniana przez Rona w książce Harry Potter i Kamień Filozoficzny

3.      Długoróg Rumuński (ang. Romanian Longhorn)  pochodzi z Rumunii. Ma ciemnozielone łuski i błyszczące złote rogi, na które nabija swą ofiarę aby ją upiec swym ognistym oddechem. Sproszkowane rogi są cennym składnikiem eliksirów. Ojczyzna długorogów jest obecnie największym rezerwatem na świecie. Długorogi zostały poddane programowi intensywnego rozrodu, ponieważ ich liczba w ciągu ostatnich lat spadła, głównie z powodu handlu ich rogami.

4.      Norweski Kolczasty (ang. Norwegian Ridgeback) pochodzi z Norwegii. Jest podobny do Rogogona Węgierskiego, lecz zamiast kolców na ogonie może się pochwalić wyjątkowo wydatnymi kolcami wzdłuż grzbietu. Jest bardzo agresywny w stosunku do osobników własnego gatunku. Poluje na większość ssaków lądowych, lecz w odróżnieniu od innych ras smoków żywi się również stworzeniami wodnymi. Jaja smoka Norweskiego są czarne, a małe opanowywują zdolność ziania ogniem wcześniej niż inne rasy.

5.      Opalooki Antypodzki (ang. Antipod Opaleye)  pochodzi z Nowej Zelandii. Zdarzało się, że przybywał do Australii, gdy na jego terytorium brakowało pożywienia. Waży od dwóch do trzech ton. Jest to najpiękniejsza rasa smoka. Posiada opalizujące perłowe łuski i lśniące, wielobarwne, bez źrenicowe oczy. Zieje jaskrawo zielonym ogniem, lecz jak na smoka rzadko zabija, jeśli nie jest głodny. Jego ulubionym pokarmem są owoce, ale znane są przypadki polowania na coś większego. Jaja tego smoka są blado-szarego koloru.

6.      Rogogon Węgierski (ang. Hungarian Horntail)  pochodzi z Węgier. Przypomina wielką jaszczurkę pokrytą czarnymi łuskami. Ma żółte oczy, rogi barwy wypolerowanego brązu i tak samo ubarwione kolce sterczące z długiego ogona. Rogogon zieje ogniem na wyjątkowo długą odległość (do 50 stóp). Jego jaja mają kolor cementu i bardzo grube skorupki. Młode rozbijają je za pomocą kolców na ogonie. Rogogony żywią się kozami, owcami i, jeśli tylko im się uda, także ludźmi.

7.      Spiżobrzuch Ukraiński (ang. Ukrainian Ironbelly)  pochodzi z Ukrainy. Jest to największa rasa smoków. Spiżobrzuchy osiągają wagę nawet sześciu ton. Jest pękaty. Spiżobrzuch Ukraiński jest wyjątkowo niebezpieczny, zdolny nawet do zdruzgotania budynku, na którym wyląduje, w drobny mak. Ma metaliczne szare łuski, oczy koloru ostrej czerwieni oraz wyjątkowo długie, ostre szpony.

8.      Szwedzki Krótkopyski (ang. Swedish Short-Snout)  pochodzi ze Szwecji. Zamieszkuje dzikie i niezamieszkane górskie tereny. Ma skórę koloru srebrnoniebieskiego i długie ostro zakończone rogi. Jego skóra jest wykorzystywana do produkcji ochronnych rękawic. Wydobywający się z jego nozdrzy ogień ma barwę niebieską.

9.      Walijski Zielony (ang. Common Welsh Green)  pochodzi z Walii. Jest cały pokryty zieloną łuską. Składa ziemistobrązowe jaja w zielone cętki. Ryk tego smoka jest bardzo melodyjny. Jego pożywienie to głównie owce. Żyje w wysokich górach, gdzie założono smoczy rezerwat. Jest to stosunkowo łagodna rasa smoków.

10.  Żmijoząb Peruwiański (ang. Peruvian Vipertooth)  pochodzi z Peru. Jest najmniejszym ze smoków. Lata najszybciej ze wszystkich smoczych ras. Ma tylko piętnaście stóp długości, gładką łuskę koloru miedzi z czarnym pasem na grzbiecie. Ma krótkie nóżki i wyjątkowo jadowite kły. Żywi się również kozami i krowami, lecz pod koniec XIX wieku tak się rozsmakował w ludziach, że Międzynarodowa Konfederacja Czarodziejów była zmuszona wysłać do Peru łowców, którzy przetrzebili zbyt szybko mnożącą się populację żmijozębów.

Lekcja 4

Król węży

1.      Bazyliszek (ang. Basilik) Ogromny wąż, dorastający do pięćdziesięciu stóp długości i mogący przeżyć wiele setek lat. Jego klasyfikacja to XXXXX

Bazyliszek rodzi się z kurzego jaja podłożonego ropusze. Są śmiertelnie niebezpieczne, ponieważ jad bazyliszka jest jedną z najsilniej niszczących substancji w świecie czarodziejów a jedynym antidotum na niego są łzy feniksa. Oprócz jadowitych kłów, bazyliszek może również zabijać spojrzeniem – jednak wymagany jest do tego bezpośredni kontakt wzrokowy. Niebezpośrednie spojrzenie, takie jak np. odbite przez wodę lub w lustrze albo oglądane przez jakiś filtr, np. kliszę aparatu, nie jest śmiertelne i wywołuje petryfikację. Spetryfikowanych można ożywić przy pomocy wywaru z mandragory. Wszystkie akromantule uciekają przed bazyliszkiem, gdyż jest on ich śmiertelnym wrogiem, a on sam lęka się jedynie piania koguta oraz zapachu łasicy, które są dla niego zabójcze. Bazyliszek jest posłuszny tylko wężoustym i nie da się go kontrolować w inny sposób. Za twórcę bazyliszka uważa się Herpona Podłego, który był wężousty.

Lekcja 5

Ognisty krab i Salamandra

1.      Ogniste kraby (ang. Fire crab) jak sama nazwa wskazuje są to ogniste kraby. Ich klasyfikacja to XXX

Pochodzą z Fidżi, gdzie część wybrzeża została zamieniona w rezerwat ognistych krabów. Gdyż mugoli mogłyby przyciągnąć ich piękne skorupy czy czarodziejów, którzy zrobiliby z nich kociołki. Kraby mają własny mechanizm obronny, w razie zagrożenia miotają płomienie ze swojego tylnego końca. Eksportuje się je również jako zwierzęta domowe, ale wymagana jest specjalna licencja.

2.      Salamandry (ang. Salamander) małe, ogniolubne jaszczurki, żywiące się płomieniami. Ich klasyfikacja to XXX

Przeważnie są kryształowo białe, lecz zmieniają kolor na niebieski albo szkarłatny, zależnie od temperatury otoczenia. Mogą przeżyć poza ogniem do sześciu godzin, jeśli będą regularnie karmione pieprzem. Żyją tyle, ile pali się ogień, z którego wyszły. Krew salamandry ma właściwości lecznicze oraz wzmacniające.

3.      Na oba te stworzenia działa zaklęcie Aquamenti! Sprawia ono, że ich ogień wygasa na chwilę. Działa na nie również zaklęcie Drętwota!

Lekcja 6

Dementor

1.      Dementorzy to nieposiadające duszy stworzenie, które jest uważane za jedne z najplugawszych stworzeń na ziemi. Ich klasyfikacja to XXXXX

Jest wykorzystywane przez Ministerstwo Magii jako strażnicy czarodziejskiego więzienia, Azkabanu. Dementorzy kształtem przypominają ludzi, mierzą około 3 metrów, ukryte są pod długimi czarnymi płaszczami, z których wystają tylko szare pokryte liszajami dłonie. Kaptur zakrywa coś, co jest odpowiednikiem twarzy u dementora – błonę w miejscu oczu oraz otwór w miejscu ust. Charakterystyczny jest chrapliwy, świszczący oddech dementorów. Jako jedyne w magicznym świecie, unoszą się w powietrzu (latają w adaptacjach filmowych), poruszając się kilka cali nad ziemią. Dementorzy rozmnażają się niczym grzyby, w ciemnych, wilgotnych miejscach, tworząc zimną gęstą mgłę. Dementor obniża temperaturę wokół siebie, ich duża liczba może nawet zamrozić jezioro. Mugole nie mogą ich zobaczyć, jednak w pełni odczuwają skutki ich działania. Jedyną wymienioną w książce metodą obrony przed dementorem jest Zaklęcie Patronusa, będący projekcją szczęścia, którego dementor nie może wchłonąć. Na poprawę samopoczucia po spotkaniu z dementorem skuteczna jest czekolada.

Dementor wysysa z okolicy szczęście, sprawia, że ludzie czują się jakby już nigdy więcej nie mieli być szczęśliwi, przypominają im się ich najgorsze wspomnienia. Dementor może też wyssać duszę z człowieka poprzez usta, nazywa to się pocałunkiem dementora. Po złożeniu pocałunku człowiek żyje, jednak staje się – jak stwierdził Remus Lupin – jak pusta muszla.

Dementorzy są ślepi. Pilnują oni więźniów w Azkabanie. Działa na nie jedynie zaklęcie Patronusa.

Lekcja 7

Wila

1.      Wila (ang. Veela) to kobieta, a właściwie widmo kobiety, która hipnotyzuje wielu mężczyzn. Jej klasyfikacja to XX

Wile zasiedlają lasy, jeziora, góry i obłoki. Potrafią dowolnie zmieniać postać. W formie zwierzęcej mogą ukazać się jako łabędzie, konie, sokoły, węże albo wilki, najbardziej jednak kuszące i niebezpieczne są pod postacią pięknych młodych kobiet o długich, spływających na ramiona włosach, ubranych w mgliste szaty i pląsających w blasku księżyca. Młodzi mężczyźni, którzy ulegną ich urokowi, zupełnie tracą rozum – są otępiali, często zapominają jeść, pić lub spać. Jeśli ktoś będzie miał pecha i napotka tańczące wile, będzie musiał przyłączyć się do nich i tańczyć, dopóki nie padnie z wykończenia. Ten kto wkroczy w elfi krąg koło wydeptanej trawy, w którym zabawiały się wile, ten już nigdy nie zazna szczęścia. Choć wile potrafią być dobre dla ludzi i dzielić się swoją wiedzą medyczną i profetyczną, są to dość gwałtowne niewiasty. Nie znoszą, kiedy się je okłamuje albo oszukuje, i potrafią zsyłać okropne kary, szczególnie na tych, którzy nie dotrzymają obietnicy. Wile podobno łączyły się z ludźmi, statkowały i wychowywały dzieci, najwyraźniej bez szkody dla własnego gatunku. Wile są maskotkami bułgarskiej drużyny quidditcha. Babcia Fleur i Gabrielle Delacour była wilą. Co więcej właśnie jej włos zawiera różdżka Fleur.

Lekcja 8

Olbrzym

1.      Olbrzymy (ang. Giant) to ogromne humanoidalne stworzenie mierzące od dwudziestu do dwudziestu czterech stóp (siedem, osiem metrów) wzrostu. Ich klasyfikacja to XXXX

Mają grubą skórę przypominającą skórę nosorożca. Pierwotnie żyły w małych szczepach, których było około setki, prowadząc ze sobą ustawiczne wojny. Częściowo przetrzebione przez czarodziejów, częściowo we własnych wojnach ukryły się w wysokich górach. Obecnie pozostało ich około osiemdziesięciu. Jednak olbrzymy nie są przywykłe do życia w tak licznych grupach – co pewien czas walczą ze sobą. Olbrzymy nie lubią gdy czarodzieje używają czarów przeciwko nim. Jednak lubią magiczne przedmioty które mogą okazać im się pomocne. Nie są zbyt inteligentne, kiedy postawi się przed nimi za dużo problemów do przemyślenia, po prostu zaczną zabijać by ułatwić sobie sprawę. Mają swój język, a część z nich potrafi nawet rozmawiać po angielsku. Olbrzymy mogą krzyżować się z ludźmi, nie są jednak zbyt dobrymi rodzicami.

Plemieniem olbrzymów przewodzi Gurg – jak stwierdził w swej opowieści Rubeus Hagrid – największy, najbrzydszy i najbardziej leniwy spośród reszty.

Lekcja 9

Sfinks i Demimoz

1.      Sfinks (ang. Sphinx) stworzenie mające ludzką głowę i tułów lwa. Jego klasyfikacja to XXXX.

Pochodzą z Egiptu. Od ponad tysiąca lat były wykorzystywane przez czarownice i czarodziejów do pilnowania kosztowności i tajnych skrytek. Sfinksy są bardzo inteligentne i kochają zagadki oraz rebusy. Zazwyczaj są niebezpieczne tylko wtedy, gdy coś zagraża temu, czego pilnują. Uwielbiają one zadawać zagadki.

2.      Demimoz (ang. Demiguise)  przypomina pozbawioną ogona małpę, o wielkich, czarnych oczach. Jego klasyfikacja to XXXX

Całe ciała demimozów pokryte są delikatnymi, srebrzystymi włoskami. Występują na Dalekim Wschodzie. Bardzo ciężko jest spotkać demimozy, gdyż w obliczu zagrożenia, potrafią stać się niewidzialne. Demimozy są roślinożerne.

Z włosów demimozów przędzie się peleryny-niewidki. Jednak z powodu jego nietypowego mechanizmu obronnego, potrafią go wytropić tylko specjalnie przeszkoleni czarodzieje.